Estamos en crise? Rotundamente, non

Agora, non. Sempre estivemos en crise. Eu levo en crise desde sabe o carallo cando. Levo en crise dende que nacín, que nunca recordo unha saída cos meus pais máis aló do Corte Inglés de Madrid. Levo en crise dende cando estudiaba, que non podía meterme tripis, pastillas e cannabis. Mantiven a crise cando cazaba algunha chorbita, coa que pactaba, antes do primeiro polvo, que iamos a medias cada vez que saiamos de restaurante, perdón, de Mc Donalds. A crise foi repugnante na miña primeira gran viaxe, cando estudiaba na Laboral, no Burgo, e fomos a Mallorca nun puto autobús, sen durmir, ata Valencia, onde pillamos un barco (que tortura...) e eu e os meus amigos tivemos que sobar (eu non o logrei, para variar) en butacas mentras os pijos (non me olvido dos vosos caretos, que o saibades) estirábanse en camarotes. E vivo en crise hoxe, mirando a mediados de mes como van os meus amigos de Caixa Galicia, aos que agradezo, iso si, que me presten un piso no que vivo, do tipo HM (Hipoteca Mediante), sen poder ir de veraneo, que horrible expresión, quince días ao último nardo.
Iso, amigos, é a crise.
Pero porque agora falan de crise?
Eu nunca deixei de tomar mortadela. Quéixanse os que a teñen que probar agora?
Os bares están baleiros?
Segue habendo enchufados?
E fillos de papá? Moitos? Mogollón deles?
E os restaurantes?
Non é España campioa de Europa?
As axencias de viaxes pecharon?
As festas gastronómicas botaron freno?
Cantos coches de grande cilindrada vedes pola rúa?
E pisos de flipar?

É o que hai...

Comezaron as vacacións

Todo segue igual na praia de Santa Cristina, como cando ía cos meus pais e deitábame mirando ao reloxo para que pasaran as condeadas dúas horas e poderme bañar.
Todo segue igual, digo...
...unha ducia de vellos roubando berberecho
...unha nai que leva ao cativo ao mar para botar unha cagada

Igualiño.

E eso é bó ou é malo para o Exército?

-Señora Chacón, me gustaría darle el empleo. Sólo una cosa: ¿usted tiene pensado quedarse embarazada en los próximos meses?

O recorte foi tomado da edición de El Mundo de Internet. Que pensará Agatha Ruiz de la Prada? Será un exemplo de xornalismo liberal, seguro, pero a min prodúceme noxo este sexismo de tres pesetas. Suxire o rotativo de Pedro J que o feito de estar embarazada inflúe no rendemento? Ou quizáis pretende tranquilizarnos ao afirmar que, posto que está preñada, é moi posible que Carme Chacón non sexa unha maricona (de merda) roxa?
Aínda hai empresas, moitas, que preguntan á entrevistada se pensa ter fillos daquí a pouco. Laissez faire, viva o liberalismo.

O prezo dos mortos

-Viches? En Iraq morreron xa máis de 600.000 persoas. E catro mil americanos!
-Que barbaridade... Catro mil americanos!

Cinco minutos para ti

Os suecos tomaron hoxe unha pausa de cinco minutos de tranquilidade e descanso (Foto: DN)

Había tempo que non paseaba polas pensións de mamá Pavor. Si, amigos, hoxe regresei ao dentista. Por suposto non se debía a unha limpeza e/ou coidado oral que tanto recomendan 9 de cada 10 dentistas (o que queda ten que ser un puto cachondo...), eso déixollo aos masocas, senón por dor, pura e simplemente. Éme inconcebible que alguén poida espertarse un día con tamaño amor de dentes que as encías tiren bucólicas cara unha clínica de piños. Hainos, que nesta vida ten que haber de todo, pero dende logo non é o meu caso.
Alí estaba eu, sentado na sala de espera, con ese silencio de tanatorio onde todos nos dicimos coa mirada: "non somos ninguén", "pena de dentífrico cando era cativo", "como unha cousa tan pequena pode facer tantísimo dano, Señor"... Nese momento, a vida pasa coma unha peli. Ves unha luz ao final. Sae dunha habitación. É a lámpada que vixila dende arriba ese sillón de segunda man recén chegado de Guantánamo onde te sentarás con postura fetal nuns segundos pero que unha vez alí serán séculos.
Mentras agardaba, digo, pensei que o peor que lle pode pasar a un cagado coma min sería chegar á clínica e que, ao entrar, catro fulanos con bata branca se animansen cun "coño, por fin un cliente".
Pero cando todo esto sucedía, en Estocolmo, esa marabillosa cidade galega do Norte, alguén (autodenomínanse "Colectivo Antiestrés") decidiu convocar ás xentes a cinco minutos de "tranquilidade e descanso". Anna Engström e Henrik Norström, como vedes na imaxe, os respectaron na Grande Estación Central sueca. Benditos sexades.

Drogaedictos

Defender a igualdade cun ollo ao tempo que co outro se debulla un listín entre apelidos arios e xitanos paréceme, cando menos, esquizofrénico. Por non dicir que me parece abraiante que haxa alguén disposto a debuxar a estrela de David sobre a porta dun veciño por ter a firme convicción de que é un delicuente ou, nin sequera eso pero, por non se sabe que intución, inspira trazos a opositor ao talego. Todo esto vén a conto da leria esta de Novo Mesoiro, onde algúns veciños incurren nun dobre erro: a) pensar que os xitanos de Penamoa (Peñamuela, que diría sir Vázquez) non merecen a integración, e b) o que é máis grave: pensar que un veciño, polo feito de ser paio ten menos posibilidades de trapichear con papelinas.
Algún día, estou seguro, a xente volverá sair á rúa, como facía Carmen Avendaño, para dar leccións de dignidade e asfixiar ás ratas que habitaban pazos e circulaban en carros de gran cilindrada. O resto é camuflar o lixo con parches de dudosa ética.

Non me quero imaxinar que pasará se o día de mañá os xitanos son maioría e deciden que a raza aria, a nosa, debe penar polos delictos cometidos. Chéirame que, daquela, non quedariamos nin un.

Que alguén mo explique

Premede para ampliar

Acabo de recibir esta convocatoria de prensa. Teño algunha dúbida da hora en concreto...

Conversa real

-Avoa, quen é esa señora que aparece na foto?
-Pois é miña nai, a túa bisavoa.
-E por que tes a súa foto?
-Porque me gusta.
-(...) Xa... Pero gústache como muller ou como persoa?

Sen palabras

En Perillo. Hoxe.